Blauwborst en Koereiger

Ze zijn weer terug uit het verre zuiden en zoeken hun broedgebieden in Nederland op, die geweldige Blauwborsten.  De exemplaren die hier op de foto staan zag ik in de Rietputten.

Blauwborst - Luscinia svecica

Nu claimen de mannetjes Blauwborsten hun territorium. Ze zingen en baltsen er op los. Als je weet hoe het gezang van dit kleine vogeltje klinkt herken je het meteen.

Hier wacht je op, het moment dat een Blauwborst een rietstengel uitkiest om zijn territorium te overzien. Dan is het raak klikken.

Het tapen van vogels oftewel het afspelen van de zang via een smartphone om de vogel naar je toe te lokken, moet je in het broedseizoen niet doen. En ik wil hier niet roomser dan de paus gaan spreken, ook ik bezondig mij er wel eens aan, maar tijdens het broedseizoen kan dit heel verstorend werken. De Blauwborst denkt dat er een indringer in zijn territorium zit en gaat onnodig energie verspillen om het terug te claimen of schiet ervan in de stress. Als iedereen die in de Rietputten komt met zijn smartphone gaat lopen zwaaien waaruit de zang van de Blauwborst klinkt, snap je wel dat zo'n vogeltje op een gegeven moment denkt wegwezen hier. Dit moet je niet willen. Op de volgende foto staat ook een persoon de Blauwborst te lokken.

Heb gewoon geduld en neem er de tijd voor, het moment voor een fraaie foto komt echt wel een keer. 

En er was ook in de Vlaardingse BroekPolder een Koereiger te zien. Deze voor Nederland zeldzame Reigersoort zoekt vaak voedsel tussen (hoe kan het ook anders met zo'n naam) de koeien. Wormen, Kevers en Insecten die door het lopen van de koe uit de grond omhoog komen zijn zo een makkelijke prooi. Ik zag hem (of haar) hier nog in het winterkleed tussen het hoge gras.

Koereiger - Bubulcus ibis

 

En de Koereiger heeft het prima naar zijn zin in de Broekpolder tussen de Schotse Hooglanders.

Ondanks de enorme Corona wandelstoet die dagelijks door het gebied heen trekt is de Koereiger op dit moment nog steeds te zien.

Bedankt voor het bekijken van dit blog en het plaatsen van een eventuele reactie.

Regenwulp

Afgelopen week had ik het genoegen om een Regenwulp op vrij korte afstand te kunnen fotograferen. Nadat ik een bericht had gekregen op de appgroep dat er een Regenwulp in de Schiedamse Vockestaert zat was er eerst twijfel of ik daar even zou gaan kijken. Het is voor mij  best wel een stuk fietsen en opnieuw waren de weersomstandigheden bepaald niet best. Toch vond ik het uiteindelijk de moeite waard om er naar toe te gaan en te hopen dat de vogel al niet vertrokken zou zijn.

En het wordt beloond, al snel heb ik de Regenwulp in beeld die zich los van de groep gewone Wulpen in het weiland begeeft.

De Regenwulp is een stuk kleiner dan de gewone Wulp. Ook de kromme snavel is een flink stuk korter, Andere kenmerken zijn de donkere oogstreep en de donkere kruinstrepen op de kop.

Op de volgende foto zijn de verschillen met de gewone Wulp te zien.

Ik sta achter een houten toegangshek en de Regenwulp komt steeds dichter naar mij toe gelopen. Eigenlijk is het zonde dat ik niet de D500 bij me heb, maar ik mag niet mopperen natuurlijk.

Regenwulp - Numenius phaeopus

Het was leuk om deze soort weer eens te zien en zeker op een mooie korte afstand.

Bedankt voor het bekijken van dit blog en het plaatsen van een eventuele reactie.

De Koning is terug

Van de week ben ik gaan kijken bij plas de Wollebrand bij Honselersdijk. Maar zoals de titel van dit blog doet vermoeden gaat het hier niet over Koning Alex, maar over die andere Koning die we in Nederland hebben, de Grutto, de Koning van de Nederlandse Weide. Een echte Oer Hollandse Weidevogel. Helemaal uit Afrika teruggekomen om hier samen met zijn Koningin voor nageslacht te zorgen. Alleen is zijn Koninkrijk in rap tempo kleiner aan het worden.

De Wollebrand  is een natuurlijke waterberging bedoeld om bij hevige regenval heel wat kubieke meters water in te kunnen lozen. Deze waterberging is nu een verzamelplaats geworden van Grutto's die net  terug uit Afrika het lage water gebruiken om uit te rusten en aan te vetten voor het komende broedseizoen bij ons in de polders.

De Griendplas Wollebrand bij Honselersdijk, je ziet de groep Grutto's al staan.

Ik telde een dikke tweehonderdzeventig Grutto's, iemand uit de buurt vertelde dat ze zich hier ieder jaar verzamelen. Ik had niet eerder van deze plas gehoord. 

Grutto - Limosa limosa

Er wordt vooral veel gepoetst, gedut, uitgesloofd en soms een beetje ruzie gemaakt in de groep. Soms lijkt een Grutto letterlijk uit de lucht te vallen om zich dan bij zijn soortgenoten toe te voegen.

Dat deze vogels er zojuist een reis van ruim 4000 kilometer uit west Afrika op hebben zitten fascineert mij enorm. Non stop een gevaarlijke vlucht uit Afrika, wat een prestatie van deze Grutto's. Logisch dat ze eerst op krachten moeten komen en ze maken dus dankbaar gebruik van dit aangelegde water.

Dan is er ineens paniek, misschien een roofvogel in de buurt? ,en gaat de hele groep in de vleugels, ik verwacht eigenlijk dat ze uit het gebied vliegen. maar ze vliegen een paar rondes en landen dan weer in het water. Het geeft mij de gelegenheid om ze even vliegend vast te leggen.

Als de groep weer tot rust is gekomen is er een ander moment wat je kippenvel bezorgd.

Uit ruim tweehonderd Grutto kelen klinkt het ''Wutto Wutto Wutto", een prachtig gehoor.

Dit geluid mag toch nooit verdwijnen in Nederland.

Het is sinds 2015 onze Nationale Vogel, en ik hoop dat een nieuwe regering straks er echt werk van gaat maken om deze prachtsoort niet voorgoed uit Nederland te laten vertrekken.

Bedankt voor het bekijken van dit blog en het plaatsen van een eventuele reactie.

Broekpolder Hooglanders

 

Vandaag in de Broekpolder de Schotse Hooglanders opgezocht. Met deze sneeuw is het een buitenkans om deze stoere beesten in extreme omstandigheden te kunnen vastleggen. Hun vacht vol met ijs, het is een prachtig gezicht. De Hooglanders hebben hier totaal geen moeite mee.

De Camera wat overbelicht om de Hooglanders er goed uit te laten springen, super om ze met deze sneeuw te kunnen fotograferen. 

 Het zijn prachtige beesten, en zolang je geen gekke dingen doet zullen ze je met rust laten en zijn ze best wel dichtbij te benaderen.

  Het blijft met de sneeuw wel stoeien met de belichting, soms is het veel te overbelicht, dan weer teveel onderbelicht. 

Het was leuk om dit eens te proberen, zo vaak is er geen sneeuw en ik had er zomaar tijd voor.

En de Hooglanders die werken maar al te graag mee.

Bedankt voor het bekijken van dit blog en voor het achterlaten van een eventuele reactie.