De Koereigers van Vlaardingen

 Dit blog maar eens nieuw leven inblazen, het is alweer even geleden dat er hier iets nieuws is te zien.

Ik doe dit met een Reigersoort die het afgelopen jaar hier vaak in de Broekpolder en omstreken te zien is geweest, de Koereiger. 

De Koereiger is een zeldzame verschijning in Nederland en dus was het niet verkeerd dat er zoveel hier even kwamen buurten. Zo was er al een exemplaar in de Broekpolder te zien vanaf 20 maart, en deze kreeg begin mei bezoek van vier van zijn soortgenoten. En het mooie was dat deze vier in het mooie zomerkleed waren.

Koereiger - Bubulcus ibis

In het winterkleed is het een witte Reiger om te zien, maar als deze soort het zomerkleed aan heeft dan is er een zalmkleurige borstvlek, kruin en rugstreep. Niet eerder zag ik ze zo mooi.

De koereiger zoekt vaak zijn eten tussen de Koeien, door het lopen van de Koe komen er insecten, wormen, e.d. uit de grond en zijn dan een prooi voor de reiger.

Ook vliegend waren deze exemplaren mooi vast te leggen, in de Broekpolder zochten ze de Schotse Hooglanders op.

Eind augustus worden er weer Koereigers gezien, een flinke groep die uit 14 stuks bestaat.

In september zijn hier nog 8 exemplaren van aanwezig en zijn deze bij de Rijsenplas te zien rustend in een boom.

Als er dan een Bruine Kiekendief laag over komt vliegen gaan vijf van de acht Koereigers er vandoor, het geeft mij wel de gelegenheid om ze mooi in vlucht te kunnen vastleggen.

De Vlaardingse polders hebben het dit jaar goed gedaan voor de zeldzame Koereigers, zelfs nu wordt er nog wel eens een exemplaar hier gemeld.

Bedankt voor het bekijken van dit blog.

Veldleeuwerik

Een aantal weken terug heb ik een gebied bezocht waar de Veldleeuwerik nog voorkomt. Ik wilde een poging doen om de baltsvlucht te fotograferen. het mannetje doet dit op een spectaculaire manier, hij stijgt dan op tot een hoogte van soms wel honderd meter en is dan luid zingend in de lucht te zien om dan langzaam weer naar de grond te komen. Dit alles om indruk te maken op een vrouwtje, super om te zien. Het gaat heel slecht met de Veldleeuwerik in Nederland, sinds 1960 zijn de aantallen hier met ruim 95% afgenomen, Bizar. De grootste oorzaak is de manier hoe we hier met de landbouw omgaan.

Als ik bij het gebied aankom hoor ik de eerste Veldleeuwerik al in de lucht zingen en in het weiland lopen diverse exemplaren. Het weer is wel bewolkt en somber, maar de kansen zijn er hier. Op een gunstige plek gaan staan en dan wachten op het spektakel wat kan gaan komen.  

Veldleeuwerik - alauda arvensis

Ja en dan klinkt er ineens een geluid in de lucht wat ik een Veldleeuwerik nog nooit heb horen maken. Het geluid van een drone. Een drone piloot laat zijn speeltje met duizelingwekkende snelheid allerlei capriolen uithalen precies boven het weiland waar ik sta. Logisch dat dus geen enkele Veldleeuwerik het luchtruim kiest voor een baltsvlucht. 

Met een virtual reality bril op zit deze Corona verveler zijn speeltje te besturen en geeft mij en de Veldleeuwerikken het nakijken. Ik besluit niet te wachten tot zijn batterijen op zijn en vertrek maar weer, zucht!!

Gelukig kom ik nog een Veldleeuwerik tegen die nog wel op de foto wilde.

 bedankt voor het bekijken van dit blog en het plaatsen van een eventuele reactie.

Blauwborst en Koereiger

Ze zijn weer terug uit het verre zuiden en zoeken hun broedgebieden in Nederland op, die geweldige Blauwborsten.  De exemplaren die hier op de foto staan zag ik in de Rietputten.

Blauwborst - Luscinia svecica

Nu claimen de mannetjes Blauwborsten hun territorium. Ze zingen en baltsen er op los. Als je weet hoe het gezang van dit kleine vogeltje klinkt herken je het meteen.

Hier wacht je op, het moment dat een Blauwborst een rietstengel uitkiest om zijn territorium te overzien. Dan is het raak klikken.

Het tapen van vogels oftewel het afspelen van de zang via een smartphone om de vogel naar je toe te lokken, moet je in het broedseizoen niet doen. En ik wil hier niet roomser dan de paus gaan spreken, ook ik bezondig mij er wel eens aan, maar tijdens het broedseizoen kan dit heel verstorend werken. De Blauwborst denkt dat er een indringer in zijn territorium zit en gaat onnodig energie verspillen om het terug te claimen of schiet ervan in de stress. Als iedereen die in de Rietputten komt met zijn smartphone gaat lopen zwaaien waaruit de zang van de Blauwborst klinkt, snap je wel dat zo'n vogeltje op een gegeven moment denkt wegwezen hier. Dit moet je niet willen. Op de volgende foto staat ook een persoon de Blauwborst te lokken.

Heb gewoon geduld en neem er de tijd voor, het moment voor een fraaie foto komt echt wel een keer. 

En er was ook in de Vlaardingse BroekPolder een Koereiger te zien. Deze voor Nederland zeldzame Reigersoort zoekt vaak voedsel tussen (hoe kan het ook anders met zo'n naam) de koeien. Wormen, Kevers en Insecten die door het lopen van de koe uit de grond omhoog komen zijn zo een makkelijke prooi. Ik zag hem (of haar) hier nog in het winterkleed tussen het hoge gras.

Koereiger - Bubulcus ibis

 

En de Koereiger heeft het prima naar zijn zin in de Broekpolder tussen de Schotse Hooglanders.

Ondanks de enorme Corona wandelstoet die dagelijks door het gebied heen trekt is de Koereiger op dit moment nog steeds te zien.

Bedankt voor het bekijken van dit blog en het plaatsen van een eventuele reactie.

Regenwulp

Afgelopen week had ik het genoegen om een Regenwulp op vrij korte afstand te kunnen fotograferen. Nadat ik een bericht had gekregen op de appgroep dat er een Regenwulp in de Schiedamse Vockestaert zat was er eerst twijfel of ik daar even zou gaan kijken. Het is voor mij  best wel een stuk fietsen en opnieuw waren de weersomstandigheden bepaald niet best. Toch vond ik het uiteindelijk de moeite waard om er naar toe te gaan en te hopen dat de vogel al niet vertrokken zou zijn.

En het wordt beloond, al snel heb ik de Regenwulp in beeld die zich los van de groep gewone Wulpen in het weiland begeeft.

De Regenwulp is een stuk kleiner dan de gewone Wulp. Ook de kromme snavel is een flink stuk korter, Andere kenmerken zijn de donkere oogstreep en de donkere kruinstrepen op de kop.

Op de volgende foto zijn de verschillen met de gewone Wulp te zien.

Ik sta achter een houten toegangshek en de Regenwulp komt steeds dichter naar mij toe gelopen. Eigenlijk is het zonde dat ik niet de D500 bij me heb, maar ik mag niet mopperen natuurlijk.

Regenwulp - Numenius phaeopus

Het was leuk om deze soort weer eens te zien en zeker op een mooie korte afstand.

Bedankt voor het bekijken van dit blog en het plaatsen van een eventuele reactie.

De Koning is terug

Van de week ben ik gaan kijken bij plas de Wollebrand bij Honselersdijk. Maar zoals de titel van dit blog doet vermoeden gaat het hier niet over Koning Alex, maar over die andere Koning die we in Nederland hebben, de Grutto, de Koning van de Nederlandse Weide. Een echte Oer Hollandse Weidevogel. Helemaal uit Afrika teruggekomen om hier samen met zijn Koningin voor nageslacht te zorgen. Alleen is zijn Koninkrijk in rap tempo kleiner aan het worden.

De Wollebrand  is een natuurlijke waterberging bedoeld om bij hevige regenval heel wat kubieke meters water in te kunnen lozen. Deze waterberging is nu een verzamelplaats geworden van Grutto's die net  terug uit Afrika het lage water gebruiken om uit te rusten en aan te vetten voor het komende broedseizoen bij ons in de polders.

De Griendplas Wollebrand bij Honselersdijk, je ziet de groep Grutto's al staan.

Ik telde een dikke tweehonderdzeventig Grutto's, iemand uit de buurt vertelde dat ze zich hier ieder jaar verzamelen. Ik had niet eerder van deze plas gehoord. 

Grutto - Limosa limosa

Er wordt vooral veel gepoetst, gedut, uitgesloofd en soms een beetje ruzie gemaakt in de groep. Soms lijkt een Grutto letterlijk uit de lucht te vallen om zich dan bij zijn soortgenoten toe te voegen.

Dat deze vogels er zojuist een reis van ruim 4000 kilometer uit west Afrika op hebben zitten fascineert mij enorm. Non stop een gevaarlijke vlucht uit Afrika, wat een prestatie van deze Grutto's. Logisch dat ze eerst op krachten moeten komen en ze maken dus dankbaar gebruik van dit aangelegde water.

Dan is er ineens paniek, misschien een roofvogel in de buurt? ,en gaat de hele groep in de vleugels, ik verwacht eigenlijk dat ze uit het gebied vliegen. maar ze vliegen een paar rondes en landen dan weer in het water. Het geeft mij de gelegenheid om ze even vliegend vast te leggen.

Als de groep weer tot rust is gekomen is er een ander moment wat je kippenvel bezorgd.

Uit ruim tweehonderd Grutto kelen klinkt het ''Wutto Wutto Wutto", een prachtig gehoor.

Dit geluid mag toch nooit verdwijnen in Nederland.

Het is sinds 2015 onze Nationale Vogel, en ik hoop dat een nieuwe regering straks er echt werk van gaat maken om deze prachtsoort niet voorgoed uit Nederland te laten vertrekken.

Bedankt voor het bekijken van dit blog en het plaatsen van een eventuele reactie.